Uitvaart

De kerkelijke uitvaart is geen sacrament, maar wel een belangrijk moment in het menselijk leven. Als geloofsgemeenschap vertrouwen we onze dierbare overledene aan God toe. Zonder dat het de pijn rond iemands overlijden kan wegnemen, troosten we elkaar in het vertrouwen dat God, die tijdens ons leven met ons mee is getrokken, ons ook door de dood heen zal vergezellen. Daarbij is de verrezen Heer ons grote voorbeeld: omwille van Zijn dood en verrijzenis, mogen wij vertrouwen dat God ook ons zal thuisbrengen.

In de uitvaartdienst worden allerlei elementen verenigd die het zicht op een eeuwig leven bij God versterken: de gezangen en gebeden, de Bijbellezingen en uitleg, de stilte, de zegengebaren, alles draagt daaraan bij. Is er in de Bijbel niet zomaar een eenduidig beeld van leven na de dood, het christelijk getuigenis laat daarover geen twijfel bestaan: Christus is opgestaan uit de dood, door de hemelse Vader voorgoed tot nieuw leven gewekt; en ook daarin zullen wij zijn volgelingen zijn. Een gelovig mens leeft God tegemoet; dat is niet pas na de dood, nee, dat is in alle leven, ook hier en nu. Ook hier kennen we ‘hemelse momenten’, hebben we ervaringen die ‘een eeuwigheid mogen duren’; iets van dat grootse perspectief ligt in ons mens-zijn besloten. En wordt waargemaakt, het zij nog eens gezegd, in de wijze waarop je mens bent en het leven deelt met anderen. Dan weet je ook hoezeer het een en het ander met elkaar verweven is. Prachtig klinkt dat door in de woorden van Paulus, die we ook vaak zingen in een uitvaartdienst: ‘Niemand van ons leeft voor zichzelf alleen, niemand sterft voor zichzelf alleen. Zolang wij leven, leven wij voor de Heer, en sterven wij, dan sterven wij voor de Heer: (…), Hem behoren wij toe’ (Rom.14,7-8).

uitvaartfiche voor Park Heverlee