Spiritualiteit

Centraal staat het gemeenschapsleven. Dit wordt kernachtig aangeduid met het begrip ‘communio’. Deze communio geeft het norbertijnse leven een eenheid: zowel gebed, werk, samenleven en pastoraal engagement worden bevrucht door het gemeenschapsleven. De communio wordt opgebouwd in kringen. 

ingang abdijkerk

Heel belangrijk is de dagelijkse viering van de eucharistie, waarin elke medebroeder en de gemeenschap in communio treden met Jezus Christus. Verder wordt de verbondenheid ook beleefd in de andere gebedstijden, in de gezamenlijke maaltijden en de ontspanningsmomenten, in het samenleven en –werken, in gesprek en overleg.

Vanuit de gemeenschap wordt het pastorale werk van de medebroeders gedragen, ook als zij niet in de abdij wonen. Waar een norbertijn ook leeft en werkt, hij engageert zich omwille van een zending vanuit zijn abdij. Hij streeft ernaar het gemeenschapsaspect van het kerkleven te bevorderen. Ook de mensen waarvoor hij zich inzet wil hij laten delen in de communio die in kringen vanuit de abdij uitdeint.

De hele gemeenschap wordt gezien als een dienst aan de samenleving. Dit gebeurt door gastvrijheid, pastorale openheid en steun aan projecten die zich inspannen voor een menswaardigere samenleving. Voor elke norbertijn wil de abdij steeds een thuis van geborgenheid en broederlijkheid bieden.